Minibüsçü Gökhan
Mehmet Ali Kayacı

Minibüsçü Gökhan

Minibüsün sahibi mi yoksa şoförü mü ya da kimbilir birinin yerine sefere çıkmış biri dahi olabilir.

Meselenin özüne yine kendimden başlayayım. Tabi ki halkın tabirini de unutmayalım.

Biliyorsunuz ki, Konyalılarda “yoldan yürüdüklerini” söylerler. Bu sözleri her işittiğimde de, “kaldırım var da ya da kaldırım üzeri boş da biz mi yürümüyoruz”, derim içimden.

İşte bu yaşanan gerçeğin ve şehir içi ulaşımın yetersizliğinden dolayı bende bir kolaylık buldum. Aslında şimdilerde, yaşamın maddi zorlukları ile karşılaştığı için insanlar, onlarda benim gibi yapmaya çalışıyor diye biliyorum.

Nedir bu kolaylık? Ne olacak kardeşim, gençliğin verdiği enerji ile her daim yürümek. Şehir içinde günlük 10 kilometre ortalamayı buluyorum. Konya’nın özellikle karışık hatları ve buna sebep olan karmakarışık ulaşım yolları beni yürümeye sevk eden temek gerekçe idi. Sonra bu düzensizliği fırsata çevirdim ve kısa-uzun fark etmeksizin her yere yürümeyi tercih ediyorum.

Bugünün insanı da inanıyorum ki,

  • Maddi imkansızlıklardan,
  • Düzensiz ulaşım yollarından,
  • Karışık hat bağlantılarından dolayı yeni yeni benim gibi yapmayı tercih ediyordur.

Gecenin herhangi bir saatinde otogarda olsanız da Konya’da ulaşımsızlık yaşarsız tıpkı havaalanı olmayan alana ulaşımın sağlıklı olmadığı gibi.

Sadece bir benzerini anlatmak istiyorum ve bu bağlamda sevgili kardeşim Gökhan’a vesilesi ile duyarlı herkese teşekkür ediyorum.

Yine geçtiğimiz günlerde bir akşam vakti yolum bir yere düşmüştü. Beşyüzevler veyahut Beyhekim bölgesine gittim.

Konya’da bu şekilde birkaç bölge var. Bütün hatlar belli bir yerden geçer, bu hatlar içerisinde otobüs, minibüs hatta tramvay yer alır. Ancak ne hikmetse yakın ve ölü bölgelere ulaşmak mümkün değildir.

Gödene bölgesi diyebilirim, zaman zaman Saraçoğlu ve Tatlıcak bölgesinde de böyle idi. Bosna’da arka mahallelerde aynı sıkıntıyı yaşıyordu. Kelebekler vadisinin üzeri biraz rahatlamış gibi olsa da Beyhekim Hastanesi ile arasında kalan bölge de şimdi acıyı tadıyor.

Öğrendim ki, minibüs hatlarından birini otobüs güzergahının olduğu aşağı yola vermişler. Sağolsunlar iyi yapmışlar ancak yukarı çıkmayan bir hat olduğu müddetçe de sorunun kökten çözümü mümkün değil.

Velhasıl. Bir dağ eteğine, bir mahalleye ulaşmam gerektiği için ulaştım. Ulaştım ancak dönüş için saat epey geç olmuştu. Gündüz gözü ile de o yol yürünmezdi de dönerken karanlığa kalıp minibüs yoluna inmek en zoruydu.

Minibüsçü Gökhan’da olmasa, gece yarısı çarşıya kadar da yürümek gerekecekti. Neyse ki, otogar çevresinden saatte bir çarşıya inebiliyoruz.

Şehir dışından Konya’ya geliyorum, otogarda araç bekliyorum.
Uçakla gelmeyi tercih ediyorum, sömürücülere mahkum bırakılıyorum.
Uçakla gitmek istiyorum, havaalanına kendim gidemiyorum.

Bizim insanımızda akıl olsa, Konya merkezden en azından sadece Karaman, Ereğli, Akşehir, Kulu gibi ilçelere raylı sistemle hızlı ulaşım yolu açılır. Sadece bu hatlar üzerinde Konya hem rahatlar hem ihya olur.

Ya hu millet 30 liraya şehirlerden şehirlere dans ediyor. Bizler karayollarında sefil olmaya, şehir içlerinde ulaşımsızlığa terk ediliyoruz. Feraset yok ki vizyon bekleyelim.

Bu arada, uzun zamandır görüşemediğimiz Konya Minibüsçüler ve Umum Servis Araçları Esaf Odası Başkanı Muharrem Karabacak ağabeyi çalışmalarından dolayı tebrik ediyorum. Ulaşım planlamasında söz sahibi olupta idrak edemeyenleri de düşünmeye davet ediyorum.

Sözün  özü, yolda bırakmadık, yolda bırakılmadık. Gencecik bir delikanlının yolda kalmışları aldığına şahitlik yaptık, tanık olduk. Bir teşekkür edecektik konu nerelere geldi. Dünya küçük, kimbilir belki yeniden karşılaşırız Gökhan kardeşim.

Son Söz… İyiliğiniz olmasa kötülüğünüzü kim unutturacak.

DİĞER YAZILAR
Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİRX
Oruç: İyiliği Tutmak ve Kötülükten Vazgeçmek
Oruç: İyiliği Tutmak ve Kötülükten Vazgeçmek
Evlilik Programları Kaldırıl(a)madı!
Evlilik Programları Kaldırıl(a)madı!